الف) ارتباط مؤثر و صادقانه:
یکی از مهم‌ترین عوامل در موفقیت روابط زناشویی در زمان ابتلا به بیماری‌های مزمن مانند انسفالیت خود ایمنی، ارتباط مستمر و صادقانه است. بیمار و شریک زندگی باید احساسات خود را بدون ترس از قضاوت بیان کنند.

از آنجایی که بیماری ممکن است علائم یا تغییرات رفتاری خاصی ایجاد کند، شریک زندگی باید درک کند که بسیاری از این تغییرات به دلیل بیماری است و نه به دلیل بی‌توجهی یا عدم علاقه.

ب) تقسیم مسئولیت‌ها:
تقسیم وظایف و مسئولیت‌ها به طوری که هر دو طرف احساس کنند که بار زیادی بر دوش آن‌ها نیست، می‌تواند به کاهش استرس و فرسودگی کمک کند.

ممکن است لازم باشد که بیمار از کمک‌های حرفه‌ای مانند پرستار خانگی یا مراکز توانبخشی استفاده کند تا از فشارهای روزمره کاسته شود و شریک زندگی بتواند زمان بیشتری برای خود و روابط زناشویی اختصاص دهد.

ج) حمایت اجتماعی و گروهی:
مشارکت در گروه‌های حمایتی یا دریافت مشاوره خانواده و زوج‌درمانی می‌تواند به زوج‌ها کمک کند تا راه‌هایی برای مقابله با چالش‌ها پیدا کنند و از تجربیات دیگران بهره‌مند شوند.

گروه‌های حمایتی برای کسانی که در شرایط مشابه قرار دارند، می‌توانند فضای امنی برای بیان مشکلات و دریافت مشاوره‌های عملی فراهم کنند.

د) حفظ فعالیت‌های اجتماعی و تفریحی:
مهم است که زوج‌ها تلاش کنند تا حتی با وجود بیماری، فعالیت‌های اجتماعی و تفریحی که به آن‌ها خوشحالی می‌دهد را حفظ کنند. این فعالیت‌ها می‌تواند شامل پیاده‌روی، تماشای فیلم، یا سفرهای کوتاه باشد.

زمان‌های با کیفیت برای تقویت رابطه، حتی در صورت محدودیت‌های فیزیکی، می‌تواند کمک کند تا روابط زناشویی تقویت شود.

ه) مراقبت از سلامت روان:
داشتن حمایت روانی برای هر دو طرف ضروری است. بیمار ممکن است نیاز به مشاوره روان‌شناسی داشته باشد تا با تغییرات رفتاری و عاطفی خود کنار بیاید، و شریک زندگی نیز ممکن است از مشاوره برای مدیریت استرس و احساسات خود بهره‌مند شود.

درمان‌های شناختی-رفتاری (CBT) برای کاهش اضطراب، افسردگی و استرس می‌تواند بسیار مفید باشد.